Unut beni!Unuttuğum gibi seni!

Aşk gökyüzündeki yıldızlar kadar parlak idi bir zamanlar….Aşkı tanımak ve yaşamak istiyordum….Aşk insanın düşüncesindeki pembe bulutlar imiş…Sonra “puf” diye kayıveriyormuş insanların ellerinden…

Gökyüzündeki yıldızları bile saymayı beceremediğim bir zamanda sen çıktın karşıma….Gökyüzündeki yıldızları sayamıyordum,ama bu yıldızlar kadar parlak olan aşkı tanımış ve benimsemiştim…Seni nasıl sevdiğimi bile bilmiyordum ya o da ayrı bir mesele…Neyine tutulmuştum,kaşına mı gözüne mi?bilmiyorum..

Oyunlar oynayabiliyordum ama seni kalbim denen şu yerimden bir türlü atamıyordum…Matematik problemlerini çözebiliyordum ama gönlümdeki problemleri çözemiyordum…

Gözlerinden kendimi alamıyordum ….Sonra sordum öğrendim arkadaşlarımdan “aşk” dediler senin yaşadıkların..Aşktı ya aşktı….

Aradan 2-3 yıl geçti…Birbirine aşık olan arkadaşlarımızın hepsi ayrıldı…Yaşadıkları hep  yalanmış...Bizim de yaşadıklarımızın hepsi yalanmış,dolanmış……

Şimdi düşünüyorum da ben seni nasıl sevdim ya nasıl sevdim nasıl?Şimdi yüzüne bakıyorum,yüzüne bakmak gelmiyor içimden..Ben seni aldatmışım….Ben asıl kendimi aldatmışım…Ben boşuna geceleri seni düşünüp uyuyamamışım…..

Şimdi ben senin yüzünü bile görmek istemiyorum ya biliyor musun?Gökyüzündeki yıldızların bile parlaklığı söndü…Pembe bulutlar da görünmüyor artık...Güneşim bile yüzümü aydınlatmıyor…..Uyandım ve yanımda sen değil ayrılık vardı….

Artık içimde aşktan kalan kırıntılar bile kalmadı… “Puf” uçuverdi…Ayrılık rüzgarları esmeye başladı ve devam da ediyor…Ayrılık gülüyor artık yüzüme…Güneşim oldu,artık beni o ısıtıyor…

Şimdi  gene karşıma çıkıyorsun..Ben hiçbir cevap vermiyorum sorularına..Çünkü:

Unut beni!Unuttuğum gibi seni!