SiirZ€vkİ

BERLIN — A game is not just a game when it pits the national soccer teams of the deeply intertwined countries of Germany and Turkey against each other.

When the German team takes the field Wednesday night against Turkey in Basel, Switzerland, in the semifinals of the European Championship, it will also face two German natives on the Turkish side. The versatile midfielder Hamit Altintop hails from the West German city of Gelsenkirchen and defender Hakan Balta is a Berliner.

The World Cup gives national teams the ultimate soccer bragging rights, but the neighborly rivalries in the European event make for what at times feels like a more intense tournament. The frenzy is reaching a peak over Wednesday’s intriguing semifinal because of the estimated 2.7 million people either of Turkish citizenship or heritage living in Germany, the country’s largest minority.

With both teams still alive, it has been doubly festive here and up to this point mutually supportive, as many Germans have cheered on the Turks and vice versa. Each Turkish victory in the tournament has brought enthusiastic fans draped in the country’s red flag onto the streets, where they set off firecrackers and shot bottle rockets into the night sky, with parties often lasting until morning. German fans have packed pubs and beer gardens for their team’s run to the semifinals.

Now the country is practically humming with anticipation for the match, with an overriding optimism for a nationwide party spiked with an edge of nervousness that a friendly sporting rivalry could spill over into something more serious in the streets. Police officials say they are prepared, especially in Berlin where some 500,000 people are expected at the public viewing area at the Brandenburg Gate.

All of Europe has been in the grip of what it calls football fever for the past two and a half weeks as the Continent’s best teams have squared off. The tournament has given audiences some displays of masterful soccer, but also more than a few intriguing subplots as the increasingly mobile populations around Europe and the world create an overlapping web of confused loyalties.

Mixed allegiances are hardly new to international soccer. Players often duel against teammates and friends from their professionals squads. Some coaches know no borders. Russia’s coach, Guus Hiddink, celebrated his team’s latest victory over his home country, the Netherlands.

And, as in the Germany-Turkey matchup, there are often political overtones. A matchup in the final between Germany and Russia, which plays Spain in the other semifinal, could well exhaust a decade’s worth of World War II references.

The Germans already faced Robert and Niko Kovac, brothers born in West Berlin, when they lost to Croatia in the group round. Not that German soccer fans are in any position to complain about the Croats or the Turks, seeing how their team beat neighboring Poland, 2-0, in its tournament opener with both goals from Lukas Podolski, one of the squad’s three Polish natives.

Though Austria and Switzerland have been the co-hosts of the European event, the ouster of both countries’ teams in the group stage meant that they were not the stars of their own show. If the most memorable symbol of Germany’s successful hosting of the World Cup in 2006 was the German flag displayed without shame or second-guessing, the motif this time around for German spectators are the twin Turkish and German flags flapping from countless car windows around the country.

“Of course my heart lies first with the German team,” said Rainer Krause, 63, a Berlin native who bought a red Turkish flag as well as a German one at a store in the heavily Turkish Neukölln neighborhood, where he works., “But over the decades the loyalties have grown together, there are such strong feelings of connection.”

Altintop, who plays for the German club champion, Bayern Munich, agrees. In an interview this week with Spiegel Online, he declared, “I owe much, actually everything, to Germany.” But when asked whether he considered himself German at heart, Altintop, the Turkish team’s mainstay, reinforced the sense of dual loyalty, saying: “No. Maybe I’m both.”

.............HEP SENİNLEYİZ TÜRKİYE....................

........TURKEY WİLL THİS MATCH...................

.....WE STARTED......

....WE MUST FİNİSH.....

Kara Gözlü güzel sevgili,

Sen,gülüşüne vurulduğum aşkından kavrulduğum oğlan..Kalbinde başka biri var ama olsun..Beni de kalbinin bir köşesine sıkıştırıver.Yeter ki o kalbinde yerim olsun..

Sen bana yükseklerden bakan yakışıklı…Gözünün önündeki BEN’i hep kenara atan oğlan..Aşkımız imkansız da olsa..Sen benden nefret etsen de..Ben seni sevmeye devam edeceğim..Çünkü bendeki aşkı ne paragraflara ne de okumakta zorlandığım kalın kitaplara sığdırabilirim..

Sevdiğim Oğlan..Yani sen….Her gün ne kadar üzüldüğümü biliyor musun?Ne kadar ağlayıp seni düşündüğümü…

Sevdiğin benden güzel olabilir…Ama benim kadar kimse seni sevemez..Gönlüm güzel benim..Gönlüm güzel…

Şu sıralar internette okuduğum bir sözle bitireceğim bu mektubu.:

Dünya’da iki kör tanıdım:

1-)Senden başkasını görmeyen BEN

2-)BEN’i hiç görmeyen SEN

MAVİ GÖZLÜ DEV

O mavi gözlü bir devdi,
Minnacık bir kadın sevdi.
Kadının hayali minnacık bir evdi,
              bahçesinde ebruliii
                      hanımeli 
                                    açan bir ev.

Bir dev gibi seviyordu dev,
Ve elleri öyle büyük işler için 
                     hazırlanmıştı ki devin,
yapamazdı yapısını,
                       çalamazdı kapısını
bahçesinde ebruliiii
                      hanımeli
                              açan evin.

O mavi gözlü bir devdi,
Minnacık bir kadın sevdi.
Mini minnacıktı kadın.
Rahata acıktı kadın
           yoruldu devin büyük yolunda.
Ve elveda! deyip mavi gözlü deve,
girdi zengin bir cücenin kolunda 
          bahçesinde ebruliiii
                  hanımeli
                      açan eve.

Şimdi anlıyor ki mavi gözlü dev,
Dev gibi sevgilere mezar bile olamaz: 
bahçesinde ebruliii
                             hanımeli 
                                       açan ev...

Unut beni!Unuttuğum gibi seni!

Aşk gökyüzündeki yıldızlar kadar parlak idi bir zamanlar….Aşkı tanımak ve yaşamak istiyordum….Aşk insanın düşüncesindeki pembe bulutlar imiş…Sonra “puf” diye kayıveriyormuş insanların ellerinden…

Gökyüzündeki yıldızları bile saymayı beceremediğim bir zamanda sen çıktın karşıma….Gökyüzündeki yıldızları sayamıyordum,ama bu yıldızlar kadar parlak olan aşkı tanımış ve benimsemiştim…Seni nasıl sevdiğimi bile bilmiyordum ya o da ayrı bir mesele…Neyine tutulmuştum,kaşına mı gözüne mi?bilmiyorum..

Oyunlar oynayabiliyordum ama seni kalbim denen şu yerimden bir türlü atamıyordum…Matematik problemlerini çözebiliyordum ama gönlümdeki problemleri çözemiyordum…

Gözlerinden kendimi alamıyordum ….Sonra sordum öğrendim arkadaşlarımdan “aşk” dediler senin yaşadıkların..Aşktı ya aşktı….

Aradan 2-3 yıl geçti…Birbirine aşık olan arkadaşlarımızın hepsi ayrıldı…Yaşadıkları hep  yalanmış...Bizim de yaşadıklarımızın hepsi yalanmış,dolanmış……

Şimdi düşünüyorum da ben seni nasıl sevdim ya nasıl sevdim nasıl?Şimdi yüzüne bakıyorum,yüzüne bakmak gelmiyor içimden..Ben seni aldatmışım….Ben asıl kendimi aldatmışım…Ben boşuna geceleri seni düşünüp uyuyamamışım…..

Şimdi ben senin yüzünü bile görmek istemiyorum ya biliyor musun?Gökyüzündeki yıldızların bile parlaklığı söndü…Pembe bulutlar da görünmüyor artık...Güneşim bile yüzümü aydınlatmıyor…..Uyandım ve yanımda sen değil ayrılık vardı….

Artık içimde aşktan kalan kırıntılar bile kalmadı… “Puf” uçuverdi…Ayrılık rüzgarları esmeye başladı ve devam da ediyor…Ayrılık gülüyor artık yüzüme…Güneşim oldu,artık beni o ısıtıyor…

Şimdi  gene karşıma çıkıyorsun..Ben hiçbir cevap vermiyorum sorularına..Çünkü:

Unut beni!Unuttuğum gibi seni!